Ella ma wyrzuty sumienia
Friday, 5 August 2011Dzień dobry, Pandy,
naprawdę nie czuję się dziś zbyt dobrze. 
Przez całą noc nie zmrużyłam oka, gdyż tak bardzo męczą mnie moje wyrzuty sumienia… Wiecie, byłam z Maxem wczoraj u prof. Bookworma. Dał on nam plakietkę, która mnie bardzo ucieszyła – z Robbym!
Pamiętacie jeszcze naszego małego roboto-przyjaciela? Był to pierwszy robot profesora i towarzyszył nam wcześniej każdego dnia i każdej nocy, podczas których siedząc w lewej części ekranu, dawał nowicjuszom wszelakie porady i informacje. W pewnym momencie zniknął po prostu z powierzchni ekranu. Prof. Bookworm poinformował nawet, że Robby płacze. W tym właśnie szlochu, Robby opowiedział mi, że będąc na Panfu jedynym robotem, często czuje się samotny. Tak bardzo marzy mu się cała rodzina robotów. Wtedy przypomniało się profesorowi, że podczas gdy budował Robby’ego, stworzył również jego żeński odpowiednik, który dał potem w prezencie małżeństwu z Japonii. Robby oszalał z radości, gdy usłyszał, że ma siostrę! Natychmiast spakował swoją metalową walizkę i poleciał do Japonii. Od razu pierwszego dnia wysłał mi zdjęcie ze swoją siostrą:
Od tego momentu minął już prawie rok, w ciągu którego ani razu się do niego nie odezwałam! Pewnie myśli, że już dawno go zapomnieliśmy. Co jest ze mnie w ogóle za przyjaciółka?! Napiszę mu od razu wiadomość e-mail… Miejmy nadzieję, że nie jest na mnie zły… 
Zbierajcie pilnie plakietki i trzymajcie łapki na pulsie,
Wasza smutna Ella.
Nie marzy o niczym innym, jak o robocie-bracie albo robocie-siostrze, którzy byliby podobni do niego samego. Sam nie chciał powiedzieć o tym Prof. Bookwormowi… żeby nie zranić jego uczuć.
Prof. Bookworm zbudował ją specjalnie dla zaprzyjaźnionego małżeństwa profesorów z Japonii. Ponieważ małżeństwo to nie mogło mieć własnych dzieci, baardzo się więc ucieszyli, mogąc zaadoptować tę właśnie dziewczynkę robota. 
Od tamtej pory mieszka ona w Japonii. Kiedy wraz z profesorem opowiedzieliśmy o tym Robbiemu, aż zatrzęsły mu się wszystkie śrubki,a światełka zaczęły mrugać ze szczęścia. Nareszcie znowu się śmiał! Aż krzyknął: „Jadę do Japonii, do mojej siostry!“ I odrazu zaczął pakować swoją małą, blaszaną walizkę. Jutro może już rozpocząć swoją podróż. Ale obiecał tutaj wrócić!
Zawsze tak jest, kiedy wpada na jakiś genialny pomysł. 
Ale to co mi powiedział… nawet mnie ścięło z nóg, naprawdę!
Na koniec mamy dla Was jeszcze jedno pytanie: co powinien robić Robby, aby jeszcze bardziej się Wam podobał? Napiszcie w swoim komentarzu!
